Justyna Święty (ur. 3 grudnia 1992 w Raciborzu) – polska lekkoatletka specjalizująca się w biegu na 400 metrów. Zawodniczka KS AZS-AWF Katowice.

Szansa zakwalifikowania się na Igrzyska Olimpijskie ukazała się na tegorocznych Mistrzostwach Polski Seniorów w Bielsko-Białej, kiedy znacznie poprawiłam swój rekord na dystansie 400m, co dało mi mozliwosc wystartowania na Mistrzostwach Europy w sztafecie 4x400m, gdzie wraz z dziewczynami potwierdziłyśmy swoja forme. Dostałyśmy się do finału i uzyskalysmy minimum, które dawało nam miejsce w pierwszej szestnastce na swiecie, co dało nam prawo startu na IO.

Katarzyna Wilk, ur. 22 marca 1992r. w Krakowie jest wielokrotną medalistką mistrzostw Polski. Specjalizuje się w pływaniu stylem dowolnym. Najmłodsza w pływackiej rodzinie Wilków, oprócz niej pływanie trenował brat Krzysztof i Robert. Ten drugi, a zarazem najstarszy z rodzeństwa, jest obecnie Kasi trenerem.

Złota medalistka ze sztafety 4x100m stylem zmiennym z mistrzostw Europy juniorów w Belgradzie w 2008 roku.

Była najmłodszą olimpijką w polskiej kadrze na igrzyskach w Pekinie, gdzie wraz z Barzycką, Szczepaniak i Baranowską wystartowałam w sztafecie 4x200m stylem dowolnym. Polki zajęły wtedy 15 miejsce (8:07,40s.).

Na mistrzostwach Europy na długim basenie w Budapeszcie w 2010 roku udało mi się awansować do finału 100m stylem dowolnym. W półfinale tej konkurencji ustanowiła rekord Polski w tej konkurencji – 54,95s.

W 2011 roku, płynąc stylem dowolnym na ostatniej zmianie sztafety 4x50m stylem zmiennym, razem z koleżankami (Urbańczyk, Ścieszko i Dowgiert) wywalczyłaM brązowy medal mistrzostw Europy na krótkim basenie w Szczecinie.

Podczas mistrzostw Polski w Olsztynie w 2012r. (basen 50m) w sztafecie 4x200m stylem dowolnym zapewniłaM sobie kolejny wyjazd na Igrzyska Olimpijskie w Londynie.

Na olimpiadzie startowałaM na 100m stylem dowolnym oraz w sztafecie 4x200m st. dowolnym.

Michał Pietrzak (ur. 3 kwietnia 1989) – polski lekkoatleta, płotkarz i sprinter. Student AWF Katowice wydziału wychowania fizycznego i fizjoterapii oraz zawodnik AZS AWF Katowice. Reprezentantem Polski na XXX Letnie Igrzyska Olimpijskie w Londynie w sztafecie 4x400m.

Sezon startowy w 2012 roku w moim wykonaniu zaliczam do udanych. Czwarte miejsce w Mistrzostwach Europy w Helsinkach było moim debiutem podczas imprezy seniorskiej, ale do pełni szczęścia zabrakło pozycji medalowej. Na pocieszenie podczas ME wywalczyliśmy w sztafecie bilety do Londynu na najważniejszą imprezę sportową czterolecia.

O składzie sztafety na eliminację podczas Igrzysk dowiedzieliśmy się na 3 godziny przed startem. Zdaniem trenera w najlepszej Olimpijskiej dyspozycji był Piotr Wiaderek, Marcin Marciniszyn, moja osoba i Kacper Kozłowski. W tej kolejności też pobiegliśmy.

Już podczas rozgrzewki czuć było pełną koncentrację i zaangażowanie członków sztafetowego zespołu. Wszyscy chcieli dać z siebie wszystko i pobiec na 110% swoich możliwości. Atmosfera po wyjściu na stadion była niesamowita. 80 tysięcy kibiców zagrzewało nas do sportowej walki. Nigdy w życiu nie doświadczyłem czegoś podobnego. Sądziłem, że to już wszystko na co stać świadków Olimpijskich zmagań, lecz po starcie 1 zmiany euforia na trybunach wręcz eksplodowała. Doping był tak bardzo motywujący, że nawet na sekundę nie zwątpiłem w swoją formę i byłem pewny, że to będzie jak do tej pory bieg mojego życia.

Z oficjalnych źródeł przedstawionych przez organizatorów wynika, że moja trzecia zmiana była najszybsza spośród całego zespołu- 45,19. To jednak dzięki kolegom z drużyny mogłem zdobyć olimpijskie doświadczenie i przeżyć niezapomniane chwile dopingu 80 tysięcy kibiców, który uskrzydla podczas biegu.

Co najbardziej cieszy w tym sezonie, to nie miejsca podczas Mistrzostw i Igrzysk, ale pobicie rekordu życiowego na 400m – 46,21 i świadomość, że byłem w stanie pobiec jeszcze szybciej- poniżej 46 sekund! Cieszy świadomość rezerwy i rosnąca forma sportowa z tygodnia na tydzień podczas całego okresu startowego.

Znajdzie się wielu, którzy nie dawali mi szansy startu na ME i Igrzyskach. Odpowiadam im: „małe szanse są często początkiem wielkich przedsięwzięć” i zapewniam, że dołożę wszelkich starań, aby w następnym sezonie utrzymać progres wynikowy z ostatnich lat i tym samym godnie reprezentować trenera, klub i kraj na arenach sportowych w kraju i za granicą. Spróbujemy w najbliższym okresie przygotować się do sezonu halowego, który kończył będzie się Halowymi Mistrzostwami Europy.

Agnieszka Dygacz (ur. 18 lipca 1985 w Chorzowie) – polska chodziarka, rerezentantka Polski, czterokrotna mistrzyni Polski, zawodniczka KS AZS AWF Katowice.

Dziesięć lat temu, kiedy rozpoczynałam moja przygodę ze sportem nie sądziłam, że wystartuję na Igrzyskach Olimpijskich. Pierwsze myśli pojawiły się przed Pekinem, gdy zdecydowanie poprawiłam mój rekord życiowy i zbliżyłam się do minimum olimpijskiego. Wtedy jednak nie udało mi się pojechać, ale było to znakomitą motywacja do ciężkiej pracy, jaką trzeba wykonać aby na takie zawody pojechać.

Dnia 11 sierpnia spełniło się jedno z moich sportowych marzeń. Stanęłam na starcie najważniejszej imprezy w czteroleciu. Atmosfera panująca na trasie była niepowtarzalna. Tłumy ludzi, ciągły doping, brawa, trasa zawodów, która biegła tuż przy pałacu Buckingham, wszystko to bardzo pomagało w trakcie startu. Nie czuło się tak bardzo zmęczenia, a okrzyki kibiców niosły do przodu. Dowodem na to jest między innymi rekord świata, który padł podczas chodu na 20km kobiet. Udział w tak ważnym sportowym wydarzeniu był niesamowitym doświadczenie zarówno sportowym jak i emocjonalnym. Wynik, który osiągnęłam był najlepszym w sezonie, a drugim w życiu. Ukończyłam zawody na 23 pozycji, przez co pozostał lekki niedosyt, który zawsze jest dla mnie bodźcem napędzającym do jeszcze mocniejszych treningów i wyrzeczeń.

Teraz trzeba już myśleć o kolejnych igrzyskach, ponieważ te cztery lata w życiu sportowca bardzo szybko mijają. Konkurencja jest co raz to lepsza, a moim marzeniem już nie jest sam udział, a konkretne miejsce.

Katarzyna Wilk, ur. 22 marca 1992r. w Krakowie jest wielokrotną medalistką mistrzostw Polski. Specjalizuje się w pływaniu stylem dowolnym. Najmłodsza w pływackiej rodzinie Wilków, oprócz niej pływanie trenował brat Krzysztof i Robert. Ten drugi, a zarazem najstarszy z rodzeństwa, jest obecnie Kasi trenerem.

Złota medalistka ze sztafety 4x100m stylem zmiennym z mistrzostw Europy juniorów w Belgradzie w 2008 roku.

Była najmłodszą olimpijką w polskiej kadrze na igrzyskach w Pekinie, gdzie wraz z Barzycką, Szczepaniak i Baranowską wystartowałam w sztafecie 4x200m stylem dowolnym. Polki zajęły wtedy 15 miejsce (8:07,40s.).

Na mistrzostwach Europy na długim basenie w Budapeszcie w 2010 roku udało mi się awansować do finału 100m stylem dowolnym. W półfinale tej konkurencji ustanowiła rekord Polski w tej konkurencji – 54,95s.

W 2011 roku, płynąc stylem dowolnym na ostatniej zmianie sztafety 4x50m stylem zmiennym, razem z koleżankami (Urbańczyk, Ścieszko i Dowgiert) wywalczyłaM brązowy medal mistrzostw Europy na krótkim basenie w Szczecinie.

Podczas mistrzostw Polski w Olsztynie w 2012r. (basen 50m) w sztafecie 4x200m stylem dowolnym zapewniłaM sobie kolejny wyjazd na Igrzyska Olimpijskie w Londynie.

Na olimpiadzie startowałaM na 100m stylem dowolnym oraz w sztafecie 4x200m st. dowolnym.

Dawid Tomala (ur. 27 sierpnia 1989 w Tychach) – polski lekkoatleta, chodziarz.awodnik KS AZS-AWF Katowice

W Bojszowach stawiałem swoje pierwsze kroki, również w chodzie sportowym.

A co do tego jak "doszedlem" na IO to: zaczęło się sobotę 21 kwietnia 2012 r. w Zaniemyślu wystartowałem na X Międzynarodowym mitingu na dystansie 20 km i tam już w 1 starcie sezonu na 20km wygrałem i uzyskałem minimum na IO. Kolejnym krokiem było potwierdzenie swojej dyspozycji 16 czerwca 2012 r. na 88 Mistrzostwach Polski Seniorów w Bielsku-białej gdzie zająłem 3 miejsce i zapewniłem sobie już na 100% start na najważniejszych zawodach sezonu czyli IO. Podczas olimpiady w Londynie w chodzie sportowym na dystansie 20km zajął 19 miejsce.

Agnieszka Dygacz (ur. 18 lipca 1985 w Chorzowie) – polska chodziarka, rerezentantka Polski, czterokrotna mistrzyni Polski, zawodniczka KS AZS AWF Katowice.

Dziesięć lat temu, kiedy rozpoczynałam moja przygodę ze sportem nie sądziłam, że wystartuję na Igrzyskach Olimpijskich. Pierwsze myśli pojawiły się przed Pekinem, gdy zdecydowanie poprawiłam mój rekord życiowy i zbliżyłam się do minimum olimpijskiego. Wtedy jednak nie udało mi się pojechać, ale było to znakomitą motywacja do ciężkiej pracy, jaką trzeba wykonać aby na takie zawody pojechać.

Dnia 11 sierpnia spełniło się jedno z moich sportowych marzeń. Stanęłam na starcie najważniejszej imprezy w czteroleciu. Atmosfera panująca na trasie była niepowtarzalna. Tłumy ludzi, ciągły doping, brawa, trasa zawodów, która biegła tuż przy pałacu Buckingham, wszystko to bardzo pomagało w trakcie startu. Nie czuło się tak bardzo zmęczenia, a okrzyki kibiców niosły do przodu. Dowodem na to jest między innymi rekord świata, który padł podczas chodu na 20km kobiet. Udział w tak ważnym sportowym wydarzeniu był niesamowitym doświadczenie zarówno sportowym jak i emocjonalnym. Wynik, który osiągnęłam był najlepszym w sezonie, a drugim w życiu. Ukończyłam zawody na 23 pozycji, przez co pozostał lekki niedosyt, który zawsze jest dla mnie bodźcem napędzającym do jeszcze mocniejszych treningów i wyrzeczeń.

Teraz trzeba już myśleć o kolejnych igrzyskach, ponieważ te cztery lata w życiu sportowca bardzo szybko mijają. Konkurencja jest co raz to lepsza, a moim marzeniem już nie jest sam udział, a konkretne miejsce.